Wet meer zekerheid flexwerkers: nulurencontracten verdwijnen in 2027

De Wet meer zekerheid flexwerkers is een ingrijpende wijziging van het arbeidsrecht die naar verwachting op 1 januari 2027 in werking treedt. De wet verbiedt nulurencontracten en min-maxcontracten (behalve voor scholieren/studenten), introduceert het bandbreedtecontract als vervanger, scherpt de ketenregeling aan en bekort het fasensysteem voor uitzendkrachten. Doel: meer inkomenszekerheid voor flexwerkers.

Verbod op nulurencontracten

Een nulurencontract is een contract waarbij geen minimaal aantal uren wordt vastgelegd. De werknemer wordt opgeroepen als er werk is en hoeft niet te komen – maar is ook niet verplicht gehoor te geven. Dit biedt werkgevers maximale flexibiliteit, maar de werknemer heeft geen enkele inkomenszekerheid.

Zodra de Wet meer zekerheid flexwerkers ingaat, zijn nulurencontracten verboden. Bestaande nulurencontracten moeten worden omgezet naar een toegestane contractvorm. De enige uitzondering is voor scholieren en studenten tot gemiddeld 16 uur per week.

Het bandbreedtecontract: de vervanging

In plaats van het nulurencontract komt het bandbreedtecontract. Dit is een contract met een vaste minimum- en maximumgrens voor het aantal te werken uren. De spelregel: het maximumaantal uren mag niet meer dan 130% van het minimumaantal uren bedragen.

Voorbeeld: een bandbreedtecontract met 20 uur minimum heeft een maximum van maximaal 26 uur (130% van 20). De werknemer heeft altijd recht op minimaal 20 uur loon, ook als er minder werk is.

Uitzondering scholieren en studenten

Voor scholieren en studenten geldt een uitzondering. Zij mogen wel worden aangenomen op basis van een oproepcontract (vergelijkbaar met het huidige nulurencontract), mits het gemiddelde aantal werkuren niet meer bedraagt dan 16 uur per week. Dit geeft de flexibiliteit voor bijbaantjes, terwijl studenten toch de mogelijkheid hebben om nee te zeggen.

Ketenregeling wordt strenger: tussenpoos 5 jaar

De ketenregeling bepaalt wanneer opeenvolgende tijdelijke contracten automatisch worden omgezet in een vast contract. Op dit moment is de tussenpoos (de periode tussen twee contracten die de keten doorbreekt) 6 maanden. Werkgevers kunnen hierdoor steeds opnieuw tijdelijke contracten aanbieden als ze maar 6 maanden wachten.

Met de Wet meer zekerheid flexwerkers wordt de tussenpoos verlengd naar 5 jaar. Werkgevers die een werknemer 3 jaar in dienst hebben gehad op tijdelijke basis, kunnen pas na 5 jaar opnieuw tijdelijke contracten met diezelfde persoon sluiten. Dit voorkomt draaideurconstructies.

Fase B ingekort van 3 naar 2 jaar

Voor uitzendkrachten is de wijziging van het fasensysteem de meest relevante verandering. Fase B – de fase van tijdelijke contracten na het uitzendbeding – wordt ingekort van maximaal 3 jaar (of 6 contracten) naar maximaal 2 jaar. Na 2 jaar heeft een uitzendkracht recht op Fase C: een contract voor onbepaalde tijd bij het recruitmentbureau.

Dit geldt ook voor uitzendkrachten die op het moment van inwerkingtreding al in Fase B zitten: de resterende tijd in Fase B wordt herberekend op basis van de nieuwe norm van 2 jaar.

Wat betekent dit voor werkgevers?

Voor werkgevers die uitzendkrachten inlenen heeft de wet de volgende gevolgen:

• Nulurencontracten in hun eigen personeelsbestand moeten worden omgezet naar bandbreedtecontracten
• De ketenregeling wordt strenger: na 3 tijdelijke contracten of 3 jaar is een vast contract verplicht
• Via het recruitmentbureau: uitzendkrachten worden sneller "duur" doordat ze eerder Fase C bereiken
• Planning en roostering worden complex als oproepcontracten verdwijnen